Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Μούντζες και μούντζες...


Αν θέλουμε, κάποτε, να σταθούμε ξανά στα πόδια μας, έχοντας στηρίξει την ορθοστασία μας σε γερούς μύες και όχι σε δανεικά ακριβοπληρωμένα δεκανίκια, θα πρέπει πιστεύω να μάθουμε να επιβραβεύουμε την ποιότητα και την πρωτοτυπία και να περιφρονούμε, να στιγματίζουμε άμεσα και χωρίς περιστροφές την αντιγραφή και τον πιθηκισμό. Σε όλους και σε όλα. Να αναζητούμε την ποιότητα και να την αναδεικνύουμε, να καταδεικνύουμε την προχειρότητα και την χυδαιότητα και να της γυρνάμε την πλάτη. Είτε αυτό αφορά «δικούς» μας είτε «αντιπάλους» μας. Πολλοί περισσότερο, όταν αφορά «δικούς» μας, θα έπρεπε να έχουμε την αξιοπρέπεια, το θάρρος και την απαίτηση (από τον εαυτό μας) να τους δείχνουμε τη λαθεμένη τους πορεία και την αναξιοπρεπή τους στάση, ελπίζοντας, αλλά και απαιτώντας, τη διόρθωσή τους. Η επιβράβευση των «δικών» μας (ό,τι και αν κάνουν) και η περιφρόνηση των «μη-δικών» μας, ότι και αν επιτύχουν, είναι αυτή η κοπαδοποίηση που δημιούργησε τους πολίτες-οπαδούς τις καλές της μέρες και τους εθνικούς διχασμούς και εμφυλίους στα χειρότερά της. Είναι αυτό που τα μέγιστα ευθύνεται για την εθνική μας ασυνεννοησία (και ανοησία). Η χτεσινή περιφρόνηση με τον διαφωνούντα γίνεται ένθερμος και απροϋπόθετος ενθουσιασμός, μόλις αυτός έρθει στο στρατόπεδό μας. Ποδοσφαιροποίηση. Θα πρέπει να έχουμε το θάρρος τελικά, να αναδεικνύουμε την ποιότητα και να απορρίπτουμε το κάλπικο, όπου και αν το βρούμε.  Πόσο μάλλον στους νέους ανθρώπους.
Γιατί η παρακάτω αντίδραση είναι πρωτότυπη, με πυγμή και στάση σώματος συμβατή παρελαύνοντος νέου και πραγματικά αγανακτισμένου πολίτη. Μούντζα, που φέρνει ντροπή σε αυτόν που τη δέχεται.

Οι παρακάτω αντιδράσεις όμως είναι γελοίες, γηπεδικές, αντιγραφή και γελοιοποίηση του πρωτοτύπου.


Οι παρελαύνοντες αδυνατούν να εκτελέσουν με στοιχειώδη επάρκεια αυτό που ανέλαβαν να κάνουν (να παρελάσουν περήφανα, εφόσον το αποφάσισαν) και χαζογελώντας και πιθηκίζοντας αποφάσισαν να κλέψουν λίγη από τη δόξα του πρώτου διδάξαντα. Ποια αγανάκτιση εκφράζει η στάση τους; Ποια διαμαρτυρία, πέρα από κακή αντιγραφή; Λυπάμαι, αλλά αυτά είναι καραγκιοζιλίκια στα οποία η μούτζα γυρνάει αυτούσια στον αποστολέα και κάνει τον υποτιθέμενο παραλήπτη συμπαθή. Επιπλέον δε, γελοιοποιεί και την πρωτότυπη μούτζα που αγαπήσαμε όλοι.

Ναι, όσοι νοιάζονται για τους νέους και σέβονται πρωτίστως τον εαυτό τους πρέπει να τους το πουν ευθέως και όχι να χαϊδεύουν αυτιά, υποκριτικά, επειδή η κίνησή τους εξυπηρετεί και ταιριάζει στο στρατόπεδό τους. Δεν έχουν πάντα δίκαιο οι νέοι και όταν οι αντιδράσεις τους είναι αποτέλεσμα της σάπιας μόρφωσης που τους έδωσε η εν αποσυνθέσει κοινωνίας μας, ας έχουμε το θάρρος να το δείξουμε και μην αφήνουμε να καρπίζουν μέσα τους σάπια πρότυπα...

Αυτονόητα ή ανόητα πράγματα;

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Ο Βασιλεύς Δημήτριος




Ωσπερ ου βασιλεύς, αλλ' υποκριτής,
μεταμφιέννυται χλαμύδα φαιάν αντί
της τραγικής εκείνης, και διαλαθών
υπεχώρησεν.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Σαν τον παραίτησαν οι Μακεδόνες
κι απέδειξαν πως προτιμούν τον Πύρρο
ο βασιλεύς Δημήτριος (μεγάλην
είχε ψυχή) καθόλου - έτσι είπαν -
δεν φέρθηκε σαν βασιλεύς. Επήγε
κ' έβγαλε τα χρυσά φορέματά του,
και τα ποδήματά του πέταξε
τα ολοπόρφυρα. Με ρούχ' απλά
ντύθηκε γρήγορα και ξέφυγε.
Κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός
που όταν η παράστασις τελειώσει,
αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Και τέλος πάντων, τραβούσαμ' εμπρός;;;